HODOWCY KONIKA POLSKIEGO

Największe i najstarsze ośrodki hodowli koników polskich to hodowle państwowe.
Są to:
Stacja Badawcza PAN w Popielnie od 1949 r. Chów stajenny a od roku 1955 chów rezerwatowy, najbardziej znana, najstarsza, wiodąca hodowla koników polskich, położona na półwyspie popielniańskim nad jeziorem Śniardwy, na Mazurach. Konie z tej hodowli odegrały dużą rolę w kształtowaniu typu konika polskiego.

Stadnina Koni w Kobylnikach od 1969 r. Chów stajenny, pierwsza i największa hodowla konika polskiego w Wielkopolsce, z której pochodzi wiele ogierów reproduktorów wysokiej klasy.

Stadnina Koni w Dobrzyniewie w od 1979 r. Chów stajenny, konie z tej hodowli wyróżniają się dobrym ruchem w stępie i kłusie.
Stado Ogierów Sieraków od 1983 r. Chów stajenny, stadnina z wysokim, wyrównanym poziomem hodowli.

Trzy ww. stadniny regularnie odnoszą sukcesy na wystawach i przeglądach hodowlanych.

Roztoczański Park Narodowy 1982 r. Chów stajenny i rezerwatowy, na terenie dzisiejszego Parku Narodowego znajdował się zwierzyniec hrabiów Zamojskich, w którym przetrwały do początku XIX w. ostatnie egzemplarze tarpanów – dzikich koni Wschodniej Europy.

Biebrzański Park Narodowy od 2004 r. Chów rezerwatowy.

Oprócz wyżej wymienionych hodowli państwowych istnieje również duża liczba hodowców prywatnych, a jakość koni z prywatnych hodowli stale się polepsza, co potwierdzają wyniki wystaw i przeglądów hodowlanych rasy.

Źródła.

“Program ochrony zasobów genetycznych koni rasy konik polski”  opracowany przez
dr hab. Zbigniewa Jaworskiego i  dr Iwonę Tomczyk-Wronę