KONIKI POLSKIE DZISIAJ

Wydaje się, że koniki polskie powoli przestają być polską ciekawostką przyrodniczą. Zdobywają sobie coraz mocniejszą niezależną pozycję pośród innych ras hodowanych i używanych w Polsce oraz w Europie.

Ze względu na wyjątkowe cechy, które koniki odziedziczyły po swoich dzikich przodkach tarpanach, tj.: doskonałe zdrowie, wytrzymałość na trudne warunki bytowania, żywotność, długowieczność, świetne wykorzystanie paszy i niewybredność, wysoka płodność i plenność, mogą być użytkowane wyjątkowo wszechstronie;

-jako konie wierzchowe, zwłaszcza w rekreacji, tj. rajdach i wycieczkach konnych, ponieważ są bardzo wytrzymałe i niewybredne,

-w hipoterapii, ze względu na ich łagodny charakter, łatwość w nawiązywaniu kontaktu z  dziećmi, niewielkie rozmiary,

-w zaprzęgach typu lekkiego – wózki, bryczki czy też sanie zimą, ponieważ charakteryzują   się duża siłą pociągową w stosunku do masy ciała, co oznacza w praktyce, że bez kłopotu są w stanie uciągnąć tyle, ile same ważą ( 350- 400 kg)

– w hodowli, jako rezerwa genetyczna dla innych ras

-w pielęgnacji krajobrazu, spełniając funkcję naturalnych kosiarek i nie dopuszczając do   zarastania i zakrzaczania terenów otwartych cennych z przyrodniczego punktu widzenia tj. określonych typów łąk, dolin rzek, terenów stepowych, czy  nadmorskich wydm. Taką metodę zachowania i pielęgnacji krajobrazu stosuje wiele krajów zachodniej Europy na swoich terenach chronionych. Coraz częściej wybiera się do tego celu koniki polskie, jako zwierzęta wytrzymałe na surowe warunki bytowania.

Popularność konika polskiego systematycznie wzrasta, do czego przyczyniają się różne imprezy propagujące tę rasę, tj. “Tarpaniada” w Sierakowie,“Piknik z konikiem polskim “ w Jaśle, “Święto konika polskiego” w Wojnowie, “Weekend z konikiem polskim” w Popielnie, “ Bazyliada” w Pilchowicach , “Konikoniada” w Zaciszu i inne.


Źródła.

“Program ochrony zasobów genetycznych koni rasy konik polski”  opracowany przez
dr hab. Zbigniewa Jaworskiego i  dr Iwonę Tomczyk-Wronę